شمارهٔ ۱۷۷

برداشت: چقدر می‌توان بی‌پرده و بی‌خبر از رسوایی به سر برد؟ از آن اشکی که بی‌هدف می‌ریزد، چه می‌توان برداشت کرد؟

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ما در این مکان تاریک و افسرده مانند قفس مرده‌ایم، و می‌پرسیم چه مقدار از شوق و آرزوی نزدیکی و ارتباط با دیگران می‌تواند ما را به پرواز و رهایی برساند؟

برداشت: ما عادت نداریم به سادگی بسوزیم، و گرنه با یک حرف بی‌احساس هم می‌توان دل حساس را آتش زد.

برداشت: اگر به طور گذرا از کنار یک غنچه عبور کنی و لبخندی از آن ببینی، به دلیل شدت عشق و غیرت دل، قدرت سوزاندن تو را دارد.