شمارهٔ ۱۷۲

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق تو برای رشد و پیشرفت ما ضروری نیست. همچنین بیان می‌کند که نیازی به زیبایی‌های ظاهری و زرق و برق دنیاست و در نهایت، تأکید می‌کند که در زیر فشار و منت دیگران نباید عریان و بی‌پناه بمانیم؛ چرا که حقیقت و ملکوت درون ما به ظواهر دنیوی احتیاجی ندارد.