شمارهٔ ۱۷۰

این شعر به دلبستگی و تعلق خاطر به معشوق و خداوند اشاره دارد. شاعر می‌گوید هر کسی که دلش پر از غم است، به نوعی در بند محبت اوست. او توصیه می‌کند که باید در اطاعت و بندگی خداوند ثابت‌قدم بود تا درهای محبت و رحمت به روی انسان گشوده شود. همچنین دنیا تمایل دارد که دل‌ها را بیشتر به سوی خود جذب کند، همان‌طور که ثروت و جاذبه‌های آن می‌تواند از هر سمت به سویش بیفتد.