شمارهٔ ۱۶۹

شاعر در این شعر به عواطف شرم و خودپسندی اشاره دارد. او می‌گوید که آتش ناشی از شرم در وجود شخص به قدری قوی است که او خود را زیر بال سمندر (نماد قدرت و زیبایی) پنهان کرده است. همچنین از دیگران می‌خواهد که خودبین نباشند تا به حیات ابدی دست یابند، زیرا خودبینی مانع پیشرفت و بلوغ روحی است. در نتیجه،‌ همانند سکندر که در آینه خود را می‌نگرد، نباید اجازه داد خودبینی در مسیر زندگی مشکل ایجاد کند.