از سرد مهری آتش شوقم فسرده است
روغن تلف مکن به چراغی که مرده است
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از سردمانی و دوری معشوق شکایت میکند و حس شوق و عشق خود را بیان مینماید. او به تصویر یک چراغ خاموش اشاره میکند که نمیتوان با روغن آن را روشن کرد و از طرفی به حسن و زیبایی معشوق اشاره میکند که همچنان ویران نشده و ارزشمند باقی مانده است. به طور کلی، احساسات عاشقانه و ناامیدی در این اشعار به وضوح قابل مشاهده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
با مشتری به چین جبین حرف می زند
حسن تو گوشمال کسادی نخورده است