تا عارضت ز آتش می برفروخته است
بر آسمان ستاره خورشید سوخته است
دربارهٔ این سروده
در این اشعار، شاعر به احساسات عمیق خود اشاره میکند. آتش درونی و درد عشق او را میسوزاند، تا جایی که همچون خورشید در آسمان سوخته است. او از آتش و نیروی معنوی (سپند) سخن میگوید و اعلام میکند که اکنون زمان همدلی و همراهی است، در حالی که چشم بدی بر زخمهای قلبش دوخته شده است. شاعر در این متن به تأثیر محبت و درد اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است
چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است