شمارهٔ ۱۵۹

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت حسن اشاره می‌کند و از زلف او به عنوان یاقوتی شکسته یاد می‌کند. او با ذکر چشمان خود که در حال ماتم هستند، به حالتی غم‌انگیز اشاره دارد و هر ناخن را به اشاره‌ای به ماه محرم، که ماه سوگواری است، تشبیه می‌کند. به طور کلی، شاعر ترکیبی از زیبایی و غم را به تصویر می‌کشد.