شمارهٔ ۱۵۴

در این ابیات شاعری به این موضوع اشاره می‌کند که درباره مقام و ارزش سخن از اهل سخن نباید پرسید، زیرا معانی و مفاهیم آنها ممکن است ناگفته بماند. او همچنین در مورد حسرت و غربت "حسن" یا زیبایی‌ها سخن می‌گوید که کسی نمی‌داند ریشه و موطن آن کجاست. در نهایت، شاعر به شعله‌هایی اشاره می‌کند که از دل پروانه به وجود آمده‌اند، اما این شعله‌ها نتوانسته‌اند مشخص کنند که شمع در این اجتماع و جمع کجاست. در کل، ابیات به جستجوی معانی عمیق و دشواری در درک زیبایی و حقیقت اشاره دارند.