شمارهٔ ۱۵۰

در این شعر، شاعر از خیالی صحبت می‌کند که به دلش آمده و او را به یاد لحظاتی از عشق و زیبایی می‌اندازد. او از حبابی که همچون موجی مستانه بر روی آب می‌گذرد، یاد می‌کند و احساسات خود را با آن مقایسه می‌کند. همچنین، شاعر به یک نفس سوزان اشاره می‌کند که در صبح بیدارکننده است و نشان‌دهنده گذر زمان و زودگذری عمرش است. در کل، شعر به زیبایی‌های گذرا و حسرت‌های ناشی از گذر عمر پرداخته است.