شمارهٔ ۱۴۶

در این شعر، شاعر به تأثیر عشق و جذبه الهی بر عقل انسان اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق و زیبایی‌های الهی می‌تواند عقل را از حالت عادی خارج کند و به سوی ستایش و محبت سوق دهد. همچنین، از لطف و رحمت الهی سخن می‌گوید که به مانند باران، بر دل‌ها می‌بارد و برکات و مغفرت را به همراه دارد. به طور کلی، شعر به زیبایی و قدرت عشق و رحمت الهی می‌پردازد.