شمارهٔ ۱۴۳

شاعر در این بیت به شکایت از تلخی رابطه‌ها و دوستی‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که شنیدن دردها و تلخی‌های دوستان باعث شده که شیرینی زندگی‌اش در دهانش تلخ شود. در نهایت، او به وضعیتی اشاره می‌کند که فرد بیمار همیشه در حال چشیدن تلخی و زهر است و نمی‌تواند از آن رهایی یابد.