شمارهٔ ۱۴۲

در این ابیات شاعر به تلخی و زهرین بودن زندگی اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که در دلش شادی و لبخند وجود ندارد و تنها با بخت بد خود مواجه است. همچنین به این موضوع می‌پردازد که زندگی بدون لذت (شراب) به گونه‌ای بریده و ناتمام است. او خود را مانند پیاله‌ای می‌بیند که با شراب تلخ پر شده و از این وضعیت نگران است.