غم پوشش برونم را گرفته است
خیال نان درونم را گرفته است
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات بیان میکند که غم و اندوه بر پوشش بیرونی او چیره شده و افکارش به نان و دغدغههای درونی اش متمرکز است. او از این وضعیت رنج میبرد و میگوید که این نگرانیها تمام وجودش را دربر گرفته و او را از فکر کردن به چیزهای دیگر بازداشته است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ز فکر جامه و نان چون برآیم؟
که بیرون و درونم را گرفته است