متفرقات

شمارهٔ ۱۳۵

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

امید شکرخند گل از چاک قفس داشت

۲

هر کس که درین دایره از ناموران شد

مانند نگین چشم به دست همه کس داشت

۳

برگشت ز لب جان به تن خسته دگربار

تا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت

بازگشت به سروده‌های صائب