شمارهٔ ۱۳۴

در این شعر، شاعر به حالتی روحانی و آزاد از دنیای مادی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در چشم و دل پاک، از دنیا هیچ خبری نیست و در حالت حیرت، از تماشا نیز خبری نیست. همچنین، به آرامش سرو (درخت) در مواجهه با بی‌طاقتی آب اشاره می‌کند و می‌گوید که این سر به هوا (سرو) از ریشه و پایه‌اش بی‌خبر است. به طور کلی، شاعر به احساسات عمیق و نادیده‌های زیبای زندگی اشاره دارد.