بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است
هر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
دربارهٔ این سروده
این شعر به نوعی به عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری همچون "سبزه" و "موج سراب" به ناپایداری و فانی بودن زیباییها و عشقها میپردازد. او میگوید که اگر کسی در عشق دچار درد و ناامیدی شود، در مقابل زیبایی و مستی معشوق، مشکلات و آتش دل او به مانند دودی میماند که در برابر آن زیبایی ناچیز است. در کل، این اشعار حسرت و زیبایی را در کنار هم به نمایش میگذارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر آه برآرد ز دل هر دو جهان دود
در پیش سیه مستی او دود کبابی است