ز ناله ام در و بام قفس نگارین است
ز گریه ام چمن روزگار رنگین است
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از درد و غم خود سخن میگوید و به زیباییهای دنیا و چمن اشاره میکند که تحت تاثیر غم و اندوه او رنگین و زیبا شدهاند. او به فصل خزان اشاره میکند که از چمن بیرون رفته و بهار، که نشانه آغوش محبوب اوست، را یادآوری میکند. شاعر به حسرت در نوشتن نامهای درباره آرزوهایش فکر میکند و در نهایت به دردی که خواب آرامش را از او گرفته، اشاره میکند. کل شعر بیانگر عواطف عمیق و احساس تنهایی شاعر است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خزان نسیم برون رانده ای است از چمنش
بهار نسخه آن پنجه نگارین است
به نامه حسرت آغوش خود چه بنویسم؟
که این کتاب مناسب به خانه زین است
چسان به بستر آسودگی نهم پهلو؟
مرا که خواب پریشان به زیر بالین است