شمارهٔ ۱۲۴

این اشعار به اهمیت و زیبایی وحی و کلام الهی اشاره دارد. سخن وقتی به وحی مرتبط می‌شود، ارزش و معنای خاصی پیدا می‌کند. همچنین، وعده‌های الهی همواره تازه و زنده‌اند و هیچگاه کهنه نمی‌شوند، چرا که محتوای آن‌ها همیشه مرتبط و زنده است. در نهایت، این اشعار نشان می‌دهند که وعده‌های الهی همانند گلی زیبا و تازه، زندگی را به خون و عشق متصل می‌کنند.