شمارهٔ ۱۲۲

این شعر به تناقضات و دغدغه‌های انسانی اشاره دارد. در آن گفته می‌شود که کلام سخت و تلخ از افراد قدرتمند یا صاحب‌نظران می‌تواند خوشایند باشد و زمین هند با وجود تیرگی‌هایش، به نوعی شیرین و پربار است. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که خداوند از گناهان انسان‌ها بی‌نیاز است و شکست‌ها نمی‌توانند آسیبی به پزشک که به نوعی مظهر درمان و نیکی است برسانند. به‌طور کلی، شعر به جستجوی معانی عمیق‌تری از خوبی و بدی در زندگی می‌پردازد.