شمارهٔ ۱۲۱

این شعر به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که خط و ابروهایش بسیار ناز و دلرباست. شاعر از حالت پرشورش و جذابیت چشمان او صحبت می‌کند که گویی قربانیان عشق را تحت تأثیر قرار داده و نشان‌دهنده این است که پایان یک عشق به آغاز آن وابسته است. به نوعی، این ابیات به قدرت و تاثیر عشق و زیبایی در زندگی می‌پردازد.