شمارهٔ ۱۱۶

این اشعار به حال و هوایی دلگیر و تاریک اشاره دارد. "سیاه روی کتاب" نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه است، و "شب که صبح ندارد" به ناامیدی و تداوم تاریکی اشاره می‌کند. شاعر از شوق و عشق سخن می‌گوید که بدن سنگین را سبک کرده و به پرواز مانند ردیف فلک می‌برد. این ابیات به تضاد بین درد و عشق و همچنین تمایل به آزادی و رهایی اشاره دارند.