شمارهٔ ۱۱۴

برداشت: دل من از سینه‌ام به سمت زلف‌های زیبا فرار کرد، چون از چهار طرف غم به سراغم آمد و مانند ماری در تاریکی خزید.

برداشت: خوش به حال کسی که از زیر این سایه‌های متغیر و ناپایدار فرار کرده و به زیر سایه درخت سروی استوار و دائمی پناه برده است.