شمارهٔ ۱۱۲

در این شعر، گوینده از احساساتی عمیق سخن می‌گوید که باعث شده عقل و شهود او تحت تاثیر قرار گیرد. او از زیبایی و شگفتگی گل‌ها در طبیعت سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دیگر نیازی به زحمت برای به دست آوردن زیبایی‌ها ندارد، زیرا خودش از طریق عشق و شهود به زیبایی‌ها دست یافته است. این احساسات و تجربیات عمیق او را به سوی تماشای زیبایی‌های گلزار سوق می‌دهد.