شمارهٔ ۱۰۷

برداشت: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که زلف او در چین و تاب است و این زیبایی به اندازه‌ای است که می‌تواند چشم‌های بد را دور کند. شاعر همچنین به جایی اشاره می‌کند که این زیبایی به آن محدود می‌شود. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده عشق و تحسین شاعر نسبت به معشوقش است.

برداشت: من نگرانم که اهل دانش و نظر وقتی به چشمان او می‌نگرند، از دور به خواب بهار بیفتند، زیرا لب‌های او به اندازه‌ای شیرین است که مثل خواب دلپذیر بهار به نظر می‌رسد.