شمارهٔ ۹۸

در این شعر، شاعر از شدت احساسی که در دل دارد سخن می‌گوید و آن را به سیلابی خروشان تشبیه می‌کند. او اشاره می‌کند که این احساسات به قدری عمیق و سنگین هستند که حتی در برابر دریا هم سکوتی خاص ایجاد کرده‌اند. زیبایی و جذابیت چیزی یا کسی که به آن نظر دوخته شده است، آب را به آیینه‌ای جاذب تبدیل کرده که از سیلاب هم فراتر است. به طور کلی، شعر به بیان عمق احساسات و زیبایی آنچه که مورد توجه شاعر قرار گرفته، می‌پردازد.