شمارهٔ ۹۵

در این ابیات، شاعر به زیبایی و تأثیر عشق اشاره می‌کند. هر جا که محبوب (دلدار) خود را نمایان می‌کند، مانند سرو بلندی است که زانو می‌زند. عشق به شدت و غافلگیرکننده است و مانند برقی که در خرمن مجنون افتاده، آثار آن واضح و عمیق است. همچنین، اشاره به دود ناشی از سیاه‌چاله عشق لیلی به مجنون دارد که نشان‌دهنده‌ی درد و شوق عاشقانه است. در مجموع، شعر نشان‌دهنده‌ی زیبایی و دشواری‌های عشق است.