شمارهٔ ۹۱

در این اشعار، شاعر از عشق و دل باختگی نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره دارد و می‌گوید که این عشق دیوانگی او را به همراه دارد. شاعر اعلام می‌کند که ناموس و شرف او به تصویر کشیده شده و هر کسی که به او سنگی پرتاب می‌کند، در واقع به خاطر عشقش دیوانه شده است. شاعر همچنین به حالتی از درد و خماری ناشی از عشق اشاره می‌کند که در گوشه‌های زندگی او وجود دارد، به‌طوری‌که هر جا می‌رود، یاد میخانه‌های پر می‌افتد.