(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست
بخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)
دربارهٔ این سروده
غزل به بیان احساسات عاشقانه و تنهایی شاعر میپردازد. شاعر به این موضوع اشاره میکند که کسی مانند او در عالم وجود ندارد و در زندگیاش آتش و شور خاصی وجود ندارد. همچنین، دل او با زلف معشوق بازی میکند و در این بازی هیچ هراسی از خطر و دام ندارد. این ابیات نشاندهندهی شور و شوق عاشقانه و عدم ترس از عواقب آن است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
(دل چه گستاخانه با آن زلف بازی می کند
مرغ نوپرواز را اندیشه ای از دام نیست)