شمارهٔ ۸۷

این شعر به منطق خوشی و محبت اشاره دارد. در آن گفته می‌شود که در جایی که شادی و موسیقی هست، غم جایی ندارد. همچنین، در مورد جدایی و وصال صحبت می‌شود و بیان می‌کند که در هر جایی که دوری و ناز وجود دارد، حالت هجران احساس می‌شود. به طور کلی، شعر به اهمیت فضای شاد و محبت‌آمیز در زندگی پرداخته است.