شمارهٔ ۷۶

در این ابیات شاعر از بدبختی و بیچارگی خود و جامعه سخن می‌گوید. بخت او مانند بیدمجنون به زمین افتاده و زندگی‌اش پر از درد و رنج است. سختی‌ها و مصیبت‌ها باعث شده که حتی نان او به خون آغشته شود. او می‌گوید که هرچه به دست می‌آورد، صرف نیازمندان می‌کند و به همین دلیل، تنها یک کاسه دریوزگی برایش باقی مانده که آن هم به زمین افتاده است.