کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟
ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر از عشق سخن میگوید که چگونه باعث ویرانی و زوال وجود او میشود. او احساس میکند که عشق موجب میشود تا در چشم دیگران به فردی پست و بیارزش تبدیل شود. همچنین، او نگران است که آتش عشقش نتواند شعلهور بماند و دیگران نمیتوانند عمق تهیدستی و رنج او را درک کنند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار
باور نمی کنند تهیدستی مرا