شمارهٔ ۶۵

این شعر اشاره به دلبستگی و عشق شاعر دارد. او از رحم مادر به دنیای زمین آمده و از آسمان الهام می‌گیرد. شاعر خود را به مانند درختان سرو و بید توصیف می‌کند و زندگی‌اش را با سایه‌ای از خوشی‌ها همراه می‌بیند، هرچند که میوه‌ای از این بوستان نصیبش نشده است. همچنین بیان می‌کند که از عشق و وصال معشوقش لذتی نمی‌برد زیرا شرم و ناتوانی در ابراز عشق، او را محدود کرده است. در کل، شعر احساس عمیق و دردناکی از عشق و جدایی را به تصویر می‌کشد.