شمارهٔ ۶۴

در این شعر شاعر به اهمیت و ارزش شادی و عقل اشاره می‌کند. او از باده‌ای (نماد شادی و نشئگی) می‌خواهد که به سراغش بیاید تا در کنار آن، به تفکر و خرد ورزی بپردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمر انسان در ملال و غم‌ناکی سپری نمی‌شود و او باید ایام عقل و خرد را بشمارد. همچنین به این موضوع پرداخته می‌شود که مغز انسان در مقایسه با روان او، دچار فرسودگی شده و نباید به سادگی آن را از دست داد. این شعر به نوعی تذکری برای ارزش‌گذاری به عقل و شادی در زندگی است.