شمارهٔ ۶۱

در این شعر، شاعر از اهمیت بیداری و بهره‌مندی از صبحگاه سخن می‌گوید و به انسان‌ها توصیه می‌کند که با نوشیدن جام صبح، رحمت‌های الهی را تجربه کنند. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی نماز نخواند، اختیار آن با خود اوست، اما به او هشدار می‌دهد که از فرصت‌های صبحگاهی غافل نشود و آن را از دست ندهد.