نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا
که دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
دربارهٔ این سروده
این شعر به احساس غم و دلتنگی شاعر اشاره دارد. او نمیتواند با خوشحالی صبحگاه را آغاز کند و دلش از چهرههای خندان در زندگی اطرافش سیاه شده است. شاعر به این صورت بیان میکند که از لذتهای بیارزش و خندههای ظاهری دور شده و در مسیر زندگیاش موانع و سختیهایی وجود دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ز هرزه خندی گل پاکشیدم از گلزار
در گشاده نهد چوب پیش راه مرا