سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا
نمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به ارتباط خود با دیوانگی و سرشتش اشاره میکند. او بیان میکند که نمیتوان صفات خوب و بدش را تنها با نوشتن بیان کرد. همچنین میگوید برای نشان دادن احساساتش نیازی به باران بهاری ندارد، زیرا جراحت عمیق و دردهایش کافی است تا وضعیت او را توصیف کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مرا به ریزش ابر بهار حاجت نیست
رگ بریده تاکی بس است کشت مرا