شمارهٔ ۴۸

این بیت‌ها بیانگر عشق و اشتیاق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از سجده‌گاه بوسه خود به عنوان نشانه‌ای از عشق به او یاد می‌کند و با حسرت به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. او همچنین از زخم‌های دردناک ناشی از عشق و تأثری که بر دلش گذاشته، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که احساساتش به اندازه‌ای عمیق و شدید است که دیگر هیچ چیزی جز عشق او برایش کافی نیست.