شمارهٔ ۴۶

شعر به زیبایی خواسته‌ها و آرزوهای انسانی را به تصویر می‌کشد. شاعر از خاک و خاکی بودن، در میخانه طلب می‌کند و به دنبال آرزوهای خود است. او می‌گوید که هر چه دل می‌خواهد، باید با شجاعت و همت از آن طلب کند. همچنین به تصویری از بخشش و فراوانی ناشی از نعمات بهاری اشاره دارد. در کل، این ابیات ترغیب به طلب و جست‌وجو برای رسیدن به خواسته‌ها را به تصویر می‌کشند.