شمارهٔ ۳۹

در این ابیات، شاعر از حالت درد و رنج خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق و معشوقش، باید رنج‌های زیادی را تحمل کند و هر بار که گل یا زیبایی از زمین می‌روید، به یاد درد و زخم‌هایش می‌افتد. به‌عبارتی، عشق برای او همراه با زخم و خونریزی است.