شمارهٔ ۳۷

این شعر به ارتباط عشق و شوق، و همچنین به مشکلاتی که عاشقان با آن روبرو هستند، می‌پردازد. در آن به زیبایی نغمه‌های عاشقانه و ناله‌های بلبل در قفس اشاره شده است. شاعر خواهان سکوت زبان‌های بی‌فایده و بی‌معناست و بر این نکته تأکید می‌کند که با لطافت می‌توان زبان‌های ناهموار و بی‌خودی را کنترل کرد.