شمارهٔ ۳۵

این شعر به حسرت و افسوس می‌پردازد. شاعر از داغ و شور درون خود سخن می‌گوید و از محتسب (مراقب اخلاق) می‌خواهد تا به حال و احساس او اهمیت دهد و در فصل بهار بر او خرده نگیرد. او به نور و زندگی اشاره می‌کند و آرزو دارد که هیچ‌کس در زمان شادی و روشنایی، با مشکلات و دردسر مواجه نشود. در کل، شعر حسرت، عشق و نارضایتی از شرایط را به تصویر می‌کشد.