شمارهٔ ۳۳

این شعر به بیان شوق و عشق عمیق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نباید نسبت به مقام و رتبه والای عشق غافل شد، زیرا آن عشق می‌تواند مانند کمند، انسان را به دام بیندازد. همچنین، عشق‌های بی‌طاقت ممکن است به هلاکت برسند و در نهایت، شعله‌های عشق می‌تواند مانند آتش در دل‌های سوخته روشن شود.