(مده ز دست درین فصل جام صهبا را
که موج لاله به می شست روی صحرا را)
دربارهٔ این سروده
در این اشعار شاعر از کسانی که در فصل بهار مشغول نوشیدن شراب هستند میخواهد که دست از این کار بردارند. او به زیبایی طبیعت اشاره میکند و میگوید که جنون و شور عشق او به آن نفسی که در نسیم بهاران میوزد وابسته است. در نهایت، شاعر به شدتی که آتش عشق و احساسات درونش شعلهور است، اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
(جنون ما به نسیم بهانه ای بندست
بس است آتش گل دیگجوش سودا را)