شمارهٔ ۲۴

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که دل او به شدت غمگین و تنگ است. این دل‌تنگی به حدی نیست که حتی گل رنگی نتواند کدورت‌های او را برطرف کند. او همچنین اشاره می‌کند که در جهان کسی وجود ندارد که مانند او دچار درد و رنج باشد و از این رو از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند جرقه‌ای از امید و شادابی از دل سنگی خود بیرون بیاورد.