تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما
محمل لیلی برون رفته است از هامون ما
دربارهٔ این سروده
این چهار بیت شعر از شاعر به توصیف حالت عاشقانه و عارفانه میپردازد. اشاره به مجنون دارد که از زیر سنگها بیرون میآید و عشق لیلی را میطلبد. همچنین نشان میدهد که عارفان در خلوت و تنهایی، به باغ و بهار دست مییابند، و در میخانه، دچار جوشش عاطفی و فلسفی میشوند. به نوعی، این اشعار بیانگر حس و حال عاشقانه و جستجوی عمق وجودی در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عارفان را کنج تنهایی بود باغ و بهار
در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما