شمارهٔ ۹

این دو بیت به عشق و تاثیر آن بر زندگی اشاره دارند. در ابتدا نشان می‌دهد که بدون نگاه معشوق، عشق کامل نمی‌شود. سپس به داستان فرهاد اشاره می‌کند، که با عشقش توانست سنگ سخت را به انسانی با احساس تبدیل کند. در کل، این ابیات نشان‌دهنده قدرت و تأثیر عشق بر روح و وجود انسان است.