شمارهٔ ۸

در این شعر، شاعر به احساسات و دردهای درونی خود اشاره می‌کند. او از ناتوانی خود در مقابله با عشق و غم سخن می‌گوید و نمی‌تواند، به رغم گرسنگی روحی‌اش، از دیدن محبوبش خودداری کند. همچنین به شب و خواب اشاره می‌کند که گویی راه حلی برای آرامش و رهایی از این معضلات نیست. شعر به تلخی و ناامیدی از عشق پرداخته است.