شمارهٔ ۷

شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و غمگینی اشاره می‌کند که در دل پنهان دارد. او از چراغی مرده صحبت می‌کند که مانند احساساتش خاموش و بی‌زندگی است. همچنین اشاره می‌کند که گلشن بی‌حالی او هیچ تاثیری در حالش ندارد و تنها سایه‌ای از گل به یاد درد دلش وجود دارد. به طور کلی، ابیات حاکی از اندوه و ناامیدی شاعر هستند.