آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا
طشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
شاعر در این ابیات از احساسات تند و آتشین خود سخن میگوید. او در صحرا دچار جنون شده و آتش بر سر او میریزد. هر کجا که میرود، با آگاهی و دردِ دل خود روبهروست، به گونهای که نالهاش نشانی از عوالم بالاست. او میگوید که در محافل دیگر جایی ندارد، اما در درونش شعلۀ عشق و احساسات میجوشد و او را از جا میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا
طشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
هر سر راهی به آگاهی حوالت کرده اند
ناله نی شد دلیل عالم بالا مرا
نیست در بزم تو جایم، ورنه در هر محفلی
می جهد از جا سپند و می نماید جا مرا