غزل شمارهٔ ۱۷

برداشت: وقتی که عشق به دل ما می‌تابد، همچون ذره‌ای که در پرتو نور آفتاب می‌رقصد، ما نیز به دور آن عشق می‌چرخیم و در این حرکت عاشقانه غرق می‌شویم.

برداشت: چمن زیبا و خوشبوی شاهدی است که در آن عاشقانه‌ها جریان دارد، امروز ما هم مانند دیوانگان احساساتی را تجربه می‌کنیم.

برداشت: روز بارانی مانند رحمت است که اگر تبر بران گوزن و قوچ نیز باشد، قربانی آن نمی‌شود. این افراد از دل و جان به میدان آمده‌اند.